กด Ctrl+F เพื่อค้นหาคำที่ต้องการในหน้านี้
   

    มาตราที่ 92 93 94 95 96 97 98 99 100 101 102 102ทวิ 103 103ทวิ 104 105 106 106ทวิ 107 108 109 110 111
   
:: พ.ร.บ. การขนส่งทางบก พ.ศ. 2522 มาตราที่ 92-111

::หมวด 7 ผู้ประจำรถ
มาตรา 92 ผู้ประจำรถ ได้แก่
(1) ผู้ขับรถ
(2) ผู้เก็บค่าโดยสาร
(3) นายตรวจ
(4) ผู้บริการตามที่กำหนดในกฎกระทรวง
มาตรา 93 ห้ามมิให้ผู้ใดปฏิบัติหน้าที่เป็นผู้ประจำรถ เว้นแต่จะได้รับใบ อนุญาตจากนายทะเบียน
การขออนุญาตและการอนุญาตให้เป็นไปตามหลักเกณฑ์และวิธีการ ที่ กำหนดในกฎกระทรวง
มาตรา 94 ใบอนุญาตสำหรับผู้ประจำรถ มี 4 ประเภท คือ
(1) ใบอนุญาตเป็นผู้ขับรถ
(2) ใบอนุญาตเป็นผู้เก็บค่าโดยสาร
(3) ใบอนุญาตเป็นนายตรวจ
(4) ใบอนุญาตเป็นผู้บริการ
บอนุญาตแต่ละประเภทจะใช้สับเปลี่ยนกันไม่ได้ เว้นแต่ใบอนุญาต ประเภทที่หนึ่ง ประเภทที่สาม และประเภทที่สี่ใช้เป็นใบอนุญาตประเภท ที่สองได้
มาตรา 95 ใบอนุญาตเป็นผู้ขับรถมีดังนี้
(1) ชนิดที่หนึ่ง ใบอนุญาตเป็นผู้ขับรถสำหรับที่มีน้ำหนักรถ และน้ำหนัก บรรทุกรวมกันไม่เกินสามพันห้าร้อยกิโลกรัมที่มิได้ใช้ขนส่งผู้โดยสาร หรือ สำหรับรถขนส่งผู้โดยสารไม่เกินยี่สิบคน
(2) ชนิดที่สอง ใบอนุญาตเป็นผู้ขับรถสำหรับที่มีน้ำหนักรถ และน้ำหนัก บรรทุกรวมกันเกินกว่าสามพันห้าร้อยกิโลกรัมที่มิได้ใช้ขนส่งผู้โดยสาร หรือ สำหรับรถขนส่งผู้โดยสารเกินยี่สิบคน
(3) ชนิดที่สาม ใบอนุญาตเป็นผู้ขับรถซึ่งโดยสภาพ ใช้สำหรับลากจูง รถอื่นหรือล้อเลื่อนที่บรรทุกสิ่งใด ๆ บนล้อเลื่อนนั้น
(4) ชนิดที่สี่ ใบอนุญาตเป็นผู้ขับรถสำหรับรถที่ใช้ขนส่งวัตถุอันตรายตาม ประเภทหรือชนิดและลักษณะการบรรทุกตามที่อธิบดีกำหนด โดยประกาศ ในราชกิจจานุเบกษา
ใบอนุญาตแต่ละชนิดใช้สับเปลี่ยนกันไม่ได้ เว้แต่ใบอนุญาตชนิดที่สอง ชนิดที่สามและชนิดที่สี่ใช้เป็นใบอนุญาตชนิดที่หนึ่งได้ ใบอนุญาตชนิดที่สาม และชนิดที่สี่ ใช้เป็นใบอนุญาตชนิดที่สองได้ และใบอนุญาตชนิดที่สี่ใช้เป็น ใบอนุญาตชนิดที่สามได้
ประกาศของอธิบดีตามความใน (4) ของวรรคหนึ่ง ให้มีผลใช้บังคับ เมื่อพ้นกำหนดหกสิบวัน นับแต่วันประกาศในราชกิจจานุเบกษา
หมายเหตุ มาตรานี้ความเดิมได้ถูกยกเลิกไปโดย พ.ร.บ.แก้ไขเพิ่มเติมพระราช บัญญัติการขนส่งทางบก (ฉบับที่ 5) พ.ศ. 2535
 
    มาตรา 96 ผู้ขอรับใบอนุญาตปฏิบัติหน้าที่เป็นผู้ประจำรถ ตาม มาตรา 93 ในประเภทการขนส่งประจำทาง การขนส่งไม่ประจำทางหรือการขนส่ง โดยรถขนาดเล็ก ต้องมีคุณสมบัติและลักษณะ ดังต่อไปนี้
(1) มีสัญชาติไทย
(2) มีความรู้และความสามารถตามที่กำหนดในกฎกระทรวง
(3) ไม่เป็นผู้มีร่างกายพิการจนเป็นที่เห็นได้ว่า ไม่สามารถปฏิบัติหน้าที่ ได้ด้วยความเหมาะสม
(4) ไม่เป็นผู้วิกลจริตหรือจิตฟั่นเฟือนไม่สมประกอบ
(5) ไม่เป็นผู้มีโรคติดต่ออันเป็นที่รังเกียจ
(6) ไม่เป็นผู้ติดสุรายาเมาหรือยาเสพติดให้โทษ
(7) ไม่เป็นผู้มีใบอนุญาตปฏิบัติหน้าที่เป็นผู้ประจำรถประเภท หรือชนิด เดียวกับที่ได้รับอนุญาตอยู่แล้ว
(8) ไม่เป็นผู้อยู่ในระหว่างถูกพักใช้ หรือเพิกถอนใบอนุญาตปฏิบัติหน้าที่ เป็นผู้ประจำรถ เว้แต่การเพิกถอนใบอนุญาตนั้นพ้นกำหนดสามปีแล้ว นับแต่ วันที่มีคำสั่งเพิกถอนใบอนุญาต
(9) ไม่เป็นผู้เคยได้รับโทษจำคุกโดยคำพิพากษาถึงที่สุด หรือคำสั่งที่ ชอบด้วยกฎหมายให้จำคุก เว้นแต่เป็นโทษสำหรับความผิดอันได้กระทำโดย ประมาท ที่มิใช่เกี่ยวกับการใช้รถในการกระทำผิดหรือความผิดลหุโทษ หรือ ได้พ้นโทษมาแล้วเกินสามปี
(10) ไม่เป็นผู้เคยถูกควบคุมตัวเพราะมีพฤติการณ์เป็นภัยต่อสังคม หรือ เป็นอันธพาล เว้นแต่ได้พ้นจากการควบคุมตัวมาแล้วเกินหนึ่งปี
มาตรา 97 ภายใต้บังคับ มาตรา 96 ผู้ขอรับใบอนุญาตเป็นผู้ขับรถ ต้อง มีอายุไม่ต่ำกว่าที่กำหนดในกฎกระทรวง และได้ผ่านการศึกษาและจบหลักสูตร จากโรงเรียนการขนส่ง ของกรมการขนส่งทางบกหรือโรงเรียนสอนขับรถที่ กรมการขนส่งทางบกรับรอง
การรับรองโรงเรียนสอนขับรถตามวรรคหนึ่ง ให้เป็นไปตามหลักเกณฑ์ วิธีการและเงื่อนไขที่กำหนดในกฎกระทรวง
มาตรา 98 ภายใต้บังคับ มาตรา 96 ผู้ขอรับใบอนุญาตผู้เก็บค่าโดยสาร นายตรวจ และผู้บริการต้องมีอายุไม่ต่ำกว่าที่กำหนดในกฎกระทรวง
มาตรา 99 ผู้ขอรับใบอนุญาตปฏิบัติหน้าที่เป็นผู้ประจำรถ ในการขนส่ง ส่วนบุคคลต้องมีคุณสมบัติและมีลักษณะตาม มาตรา 96 (2) (3) (4) (5) (6) (7) (8) (9) และ (10) และต้องมีอายุไม่ต่ำกว่าที่กำหนดในกฎ กระทรวง
มาตรา 100 ใบอนุญาตปฏิบัติหน้าที่เป็นผู้ประจำรถ ให้มีอายุสามปี นับแต่วันที่ออกใบอนุญาต
การต่ออายุใบอนุญาตปฏิบัติหน้าที่เป็นผู้ประจำรถ ให้ผู้ได้รับใบอนุญาต ปฏิบัติหน้าที่เป็นผู้ประจำรถยื่นคำขอต่อนายทะเบียน ก่อนวันที่ใบอนุญาตสิ้น อายุ ตามแบบที่นายทะเบียนกำหนด
หมายเหตุ มาตรานี้ความเดิมได้ยกเลิกไปโดย มาตรา 3 ของ พ.ร.บ. แก้ไขเพิ่มเติมพระราชบัญญัติการขนส่งทางบก (ฉบับที่ 7) พ.ศ.2537 โดยได้ประกาศในราชกิจจานุเบกษา เล่มที่ 111 ตอนที่ 28 ก. ลงวันที่ 30 มิถุนายน พ.ศ.2537
มาตรา 101 ในขณะปฏิบัติหน้าที่ ผู้ได้รับใบอนุญาตปฏิบัติหน้าที่เป็น ผู้ประจำรถต้องมีใบอนุญาตอยู่กับตัวและต้องแสดงต่อนายทะเบียน หรือ ผู้ตรวจการเมื่อขอตรวจ
มาตรา 102 ในขณะที่ปฏิบัติหน้าที่ ผู้ได้รับใบอนุญาตปฏิบัติหน้าที่เป็น ผู้ประจำรถต้อง
(1) แต่งกายสะอาดเรียบร้อยตามแบบที่กำหนดในกฎกระทรวง
(2) ไม่แสดงกิริยาหรือใช้ถ้อยคำเป็นการเสียดสี ดูหมิ่น ก้าวร้าว รังแก รบกวน หรือหยาบหยามผู้หนึ่งผู้ใด หรือแสดงกิริยาวาจาหรือส่งเสียง ด้วยประการหนึ่งประการใดในลักษณะไม่สมควรหรือไม่สุภาพ
(3) ไม่เสพหรือเมาสุราหรือของมึนเมาอย่างอื่น
(3ทวิ) ไม่เสพยาเสพติดให้โทษตามกฎหมายว่าด้วยยาเสพติดให้โทษ
(3ตรี) ไม่เสพวัตถุที่ออกฤทธิ์ต่อจิตและประสาทตามกฎหมายว่าด้วยวัตถุ ที่ออกฤทธิ์ต่อจิตและประสาท
(4) ต้องปฏิบัติตามข้อกำหนดว่าด้วยความปลอดภัยในการขนส่ง ตาม ที่กำหนดในกฎกระทรวง
หมายเหตุ แก้ไขครั้งสุดท้าย พ.ร.บ.การขนส่งทางบก (ฉบับที่ 4) พ.ศ.2535
มาตรา 102ทวิ ในกรณีมีเหตุอันควรเชื่อว่าผู้ได้รับใบอนุญาตปฏิบัติ หน้าที่เป็นผู้ประจำรถผู้ใด ในขณะปฏิบัติหน้าที่นั้นมีสารอยู่ในร่างกาย อันเกิดจากการเสพสุรา หรือของมึนเมาอย่างอื่น หรือยาเสพติดให้โทษ หรือวัตถุที่ออกฤทธิ์ต่อจิตและประสาทให้ผู้ตรวจการหรือพนักงานฝ่าย ปกครองหรือตำรวจตรวจหรือทดสอบหรือสั่งให้รับการตรวจหรือทดสอบ ว่าผู้นั้นมีสารนั้นๆ อยู่ในร่างกายหรือไม่
เจ้าพนักงานผู้มีอำนาจ วิธีการตรวจหรือทดสอบตามวรรคหนึ่งให้เป็นไป ตามหลักเกณฑ์และวิธีการที่อธิบดีกำหนดโดยประกาศในราชกิจจานุเบกษา
มาตรา 103 ผู้ได้รับใบอนุญาตเป็นผู้ขับรถ นอกจากจะต้องปฏิบัติตามที่ บัญญัติไว้ใน มาตรา 102 แล้ว จะต้อง
(1) ไม่ขับรถในเวลาที่ร่างกายหรือจิตใจหย่อนความสามารถ
(2) ไม่รับบรรทุกบุคคลที่เป็นโรคเรื้อนหรือโรคติดต่อที่น่ารังเกียจไปกับ ผู้โดยสารอื่น
(3) ไม่รับบรรทุกศพ สัตว์ หรือสิ่งของที่อาจเกิดอันตราย หรือเป็นที่พึง รังเกียจไปกับผู้โดยสาร
(4) ไม่รับบรรทุกน้ำมันเชื้อเพลิง ระเบิด หรือวัตถุอันตราย โดยฝ่าฝืน ข้อห้ามตามที่อธิบดีกำหนดโดยประกาศในราชกิจจานุเบกษา
(5) ต้องหยุดหรือจอดรถ ณ สถานีขนส่งและปฏิบัติตามระเบียบ เกี่ยว กับสถานีขนส่งตาม มาตรา 19 (8) และ 10
หมายเหตุ แก้ไขครั้งสุดท้ายโดย พ.ร.บ.แก้ไขเพิ่มเติมพระราช บัญญัติการขนส่งทางบก (ฉบับที่ 5) พ.ศ. 2535
มาตรา 103ทวิ ภายใต้บังคับกฎหมายว่าด้วยการคุ้มครองแรงงาน ในการปฏิบัติหน้าที่ขับรถในรอบยี่สิบสี่ชั่วโมง ห้ามมิให้ผู้ได้รับใบอนุญาต เป็นผู้ขับรถปฏิบัติหน้าที่ขับรถติดต่อกันเกินสี่ชั่วโมงนับแต่ขณะเริ่มปฏิบัติ หน้าที่ขับรถ แต่ถ้าในระหว่างนั้น ผู้ได้รับใบอนุญาตเป็นผู้ขับรถได้พักติดต่อ กันเป็นเวลาไม่น้อยกว่าครึ่งชั่วโมงก็ให้ปฏิบัติหน้าที่ขับรถต่อไปได้อีกไม่เกิน สี่ชั่วโมงติดต่อกัน
หมายเหตุ แก้ไขโดย พ.ร.บ.การขนส่งทางบก (ฉ.8) พ.ศ.2542
มาตรา 104 ห้ามมิให้ผู้ได้รับอนุญาตปฏิบัติหน้าที่เป็นผู้ประจำรถกระทำ การใด ๆ ให้ผู้โดยสารจำต้องลงจากรถก่อนที่จะได้โดยสารถึงจุดหมายปลาย ทาง โดยที่ได้ชำระค่าโดยสารถูกต้องตามอัตราที่กำหนดแล้ว
มาตรา 105 ห้ามมิให้ผู้ได้รับอนุญาตเป็นผู้ขับรถ ละเว้นการหยุดรถเพื่อ รับหรือส่งผู้โดยสาร ณ ที่ที่มีเครื่องหมายให้รถนั้นหยุด ในเมื่อปรากฏว่ามี ผู้โดยสารต้องการให้หยุดรถเพื่อรับหรือส่ง
มาตรา 106 ในขณะปฏิบัติหน้าที่ห้ามมิให้ผู้ได้รับใบอนุญาตเป็นผู้ขับรถ กระทำการใด ๆ อันเป็นการละทิ้งหน้าที่โดยไม่มีเหตุอันสมควร
มาตรา 106ทวิ ในกรณีที่มีความตกลงระหว่างรัฐบาลไทย กับรัฐบาล ต่างประเทศว่าด้วยการยอมรับใบอนุญาตขับรถภายในประเทศซึ่งกันและ กันคนต่างด้าว ซึ่งได้รับอนุญาตให้อยู่ในราชอาณาจักรเป็นการชั่วคราวตาม กฎหมายว่าด้วยคนเข้าเมือง และมีใบอนุญาตขับรถที่ออกโดยพนักงาน เจ้าหน้าที่หรือสมาคมยานยนต์ที่ได้รับอนุญาต จากรัฐบาลของประเทศที่มี ความตกลงดังกล่าวกับรัฐบาลไทย อาจใช้ใบอนุญาตขับรถของประเทศนั้น ขับรถในราชอาณาจักรได้ตามประเภทและชนิดของรถที่ระบุไว้ในใบอนุญาต ขับรถนั้น แต่ต้องปฏิบัติตามอนุสัญญาและหรือความตกลงที่มีอยู่ระหว่าง รัฐบาลไทยกับรัฐบาลของประเทศนั้น ๆ และตามบทบัญญัติทั้งหลายใน ส่วนที่เกี่ยวข้องกับหน้าที่ของ ผู้ขับรถตามพระราชบัญญัตินี้
หมายเหตุ แก้ไขครั้งสุดท้ายโดยพ.ร.บ.แก้ไขเพิ่มเติมพระราชบัญญัติ การขนส่งทางบก (ฉบับที่ 3) พ.ศ.2530
มาตรา 107 ในการขนส่งประจำทางหรือการขนส่งไม่ประจำทาง ระหว่างจังหวัดหรือระหว่างประเทศไทยกับต่างประเทศ ห้ามมิให้ผู้ได้ รับใบอนุญาตเป็นผู้ขับรถ รับบรรทุกผู้โดยสารเกินจำนวนที่นั่งผู้โดยสาร ที่กำหนดไว้ในใบอนุญาต
มาตรา 108 เมื่อปรากฏว่าผู้ได้รับอนุญาตปฏิบัติหน้าที่ เป็นผู้ประจำรถ ผู้ใดขาดคุณสมบัติหรือมีลักษณะตามที่บัญญัติไว้ใน มาตรา 96 มาตรา 97 มาตรา 98 หรือ มาตรา 99 หรือบกพร่องไปในภายหลังเมื่อได้รับใบอนุญาต แล้ว ให้นายทะเบียนสั่งเพิกถอนใบอนุญาตของผู้นั้นเสีย
มาตรา 109 ถ้าผู้ได้รับอนุญาตปฏิบัติหน้าที่เป็นผู้ประจำรถ ผู้ใดฝ่าฝืน หรือไม่ปฏิบัติตามบทบัญญัติทั้งหลายในหมวดนี้ ให้ผู้ตรวจการมีอำนาจยึด ใบอนุญาต ปฏิบัติหน้าที่เป็นผู้ประจำรถของผู้นั้น และสั่งเป็นหนังสือให้ ผู้นั้นไปรายงานตนต่อนายทะเบียน ภายในเจ็ดสิบสองชั่วโมง คำสั่งนั้นให้ ถือว่าเป็นใบอนุญาตปฏิบัติหน้าที่เป็นผู้ประจำรถชั่วคราวภายในกำหนด เวลาดังกล่าวนั้น
ให้นายทะเบียนมีอำนาจสั่งพักใช้ใบอนุญาตนั้นได้ ไม่เกินหนึ่งร้อยแปดสิบ วันหรือจะสั่งเพิกถอนใบอนุญาตนั้นเสียก็ได้
มาตรา 110 ผู้ได้รับใบอนุญาตปฏิบัติหน้าที่เป็นผู้ประจำรถ ซึ่งถูกสั่งพัก ใช้หรือเพิกถอนใบอนุญาตมีสิทธิอุทธรณ์ต่อรัฐมนตรีภายในสิบห้าวันนับแต่ ที่ทราบคำสั่ง
คำวินิจฉัยของรัฐมนตรีให้เป็นที่สุด
การอุทธรณ์ตามวรรคหนึ่ง ไม่เป็นการทุเลาการบังคับตามคำสั่งพักใช้ หรือเพิกถอนใบอนุญาต
มาตรา 111 ให้นำบทบัญญัติทั้งหลายในกฎหมายว่าด้วยรถยนต์ และ กฎหมายว่าด้วยจราจรทางบกในส่วนที่เกี่ยวกับหน้าที่ของผู้ขับรถ ผู้เก็บค่า โดยสาร และนายตรวจมาใช้บังคับโดยอนุโลม


 
  ทั้งหมดบน website นี้สงวนลิขสิทธิ์ ตาม พระราชบัญญัติลิขสิทธิ์ 2537
ดำเนินงานโดย thethailaw.com ขอบคุณทุกท่านที่แวะมาเยี่ยมเยียน
Update